πρώτες προσπάθειες αναπαραγωγής/χρήσης δειγμάτων στη μουσική.
Από το 1913 o Luigi Russolo και ο Ugo Piatti κατασκευάζουν τον "επεξεργαστή θορύβων" (intonarumori). Ένα σύνολο μουσικών οργ
άνων που συνθέτουν (μιμούνται) ήχους (θορύβους) του φυσικού περιβάλλοντος τους οποίους ειχε κατατάξει σε κατηγορίες*Δέκα χρόνια μετά στην όπερα Pini di Roma χρησιμοποιείται ένας φωνόγραφος ως μουσικό όργανο στην εκτέλεση για την αναπαραγωγή φυσικών ήχων πουλιών. Αρκετά σημαντικό είναι και το έργο Ionisation (1931) του E. Varese μία προαναγγελία της musique concrete (σε συνθετικό επίπεδο), από την άποψη ότι χρησιμοποιούνται αποκλειστικά κρουστά όργανα, τονικά όργανα δηλαδή, το τονικό ύψος των οποίων όμως εκλαμβάνεται είτε ως ''χαμηλό'' ή ''ψηλό'', είτε ως ''βαθύ'', ή ''ρηχό'', οπότε στην ουσία αντικαθίσταται απο το ηχόχρωμα. Μεγαλύτερα διαστήματα ''σιωπής'' εφαρμόζονται ανάμεσα στους ήχους. (Ένα έργο-προβολή των χαρακτηριστικών ήχων της σύγχρονης πόλης κατά τον Jack Scurnick)
Κάπως έτσι φτάνουμε (μετά την εφεύρεση του μαγνητοφώνου γύρω στα 1930) στο Παρίσι, στον RTF (τη γαλλική ραδιοτηλεόραση) όπου οι P. Schaeffer και P. Henry από το 1949 κάνουν αποκλειστική χρήση της μαγνητοταινίας δημιουργώντας έτσι τη musique concrete (σύνθεση με συγκεκριμένους ήχους, προηχογραφημένους σε ταινία).* Όλο αυτό φέρνει μία μεγάλη αλλαγή στο δίπολο σύνθεση - εκτέλεση του μουσικού έργου ενώ παράλληλα αναδεικνύει τη σημασία του όρου "παιζω" μουσική. Επίσης αποτελεί τη πρώτη απόπειρα χρήσης μουσικών δειγμάτων (samples) όπως τη γνωρίζουμε σήμερα. Συνθέτες όπως οι Ξενάκης, Vares
e, Messiaen, Boulez, Stockhausen και άλλοι ασχολήθηκαν ιδιαίτερα με το είδος κατά τις δεκαετίες του 50 και 60.
Η χρήση προηχογραφημένων μουσικών/ηχητικών αποσπασμάτων είναι αναπόσπαστο κομμάτι επίσης των ηχητικών τοπίων που αναπτύχθηκαν κυρίως στις δεκαετίες 60 και 70 με τους Barry Truax, Ferrari, Curran, ένα μουσικό αντίστοιχο, όπως έχει επισημανθεί, της Land art.
______________________________________________________________
Παράλληλα με τις παραπάνω προσπάθειες, γίνονται και οι αντίστοιχες απόπειρες στο χώρο της κινούμενης εικόνας. Μονταζ, animation, όπως επίσης τα πρώτα μουσικά όργανα χρωμάτων. Ιδιαίτερη σημασία στο θέμα μας έχουν και οι απόπειρες Wagner με το ολικό έργο τέχνης, η δουλειά του Scriabin (περ. 1900) με το να αντιστοιχεί χρώματα στις νότες του πενταγράμμου, καθώς και η ιδέα του αρχείου.
Mε τις πρώτες προσπάθειες της φωτογραφίας για αποτύπωση της ανθρώπινης δραστηριότητας βλέπουμε πως μια κίνηση πχ ενός ξιφομάχου, μπορεί να αποθηκευτεί σε ένα μέσο όπως η φωτογραφία. Δημιουργείται ένα αρχείο. Αφότου αποθηκευτεί είναι πλέον πολύ εύκολο να κομματιαστεί να κοπεί σε τμήματα (δείγματα), να υποστεί επεξεργασία, να συγκολληθεί, το αντίστοιχο του sampling και είναι αυτό που συντέλεσε στην δημιουργία της κινούμενης εικόνας. εκατό χρόνια πριν (G. Melies L'homme orchestre). Το sampling εντέλει έχει να κάνει με δεδομένα όπως και το μοντάζ.
Από τη δεκαετία του 90 και έπειτα, με την έκρηξη του διαδυκτίου οι βάσεις δεδομένων κατέλαβαν ακόμη πιο σημαντική θέση κάνοντας έτσι την επιλογή να αποκτήσει ένα νέο πιο σημαντικό νόημα.
Το sampling λέει ο Paul Miller είναι η χορογραφία της μνήμης. Είναι σαν να κινείσαι μες τη πόλη καθοδηγούμενος από τους φωτεινούς σηματοδότες -ένα καθαρά παραμετρικό σύστημα πλοήγησης βασισμένο σε αλγόριθμο με την επανάληψη και το τέμπο να είναι τα βασικά χαρακτηριστικά του.