keeping it (un)real.

Βλέπουμε λοιπόν πως το remix έχει εισχώρησει σε όλους τους τομείς της pop κουλτούρας, ξεκίνησε από τη hip hop, πέρασε στις ταινίες, από τα director's cuts και τον Tarantino φτάνοντας ακόμη στην τηλεόραση στα παιχνίδια στα μουσικά video, ακόμη και στα αυτοκίνητα και τη μόδα.

Στη δεκαετία του 90 όταν οι Damon Albarn και Jamie Hewlett σχημάτισαν τη νέα μπάντα τους Gorrilaz

έγραψαν στην ουσία ένα μανιφέστο το οποίο θα θέλαμε πολύ να έχουμε διαβάσει. Το θέμα είναι ότι κανείς δε θυμάται τι έλεγε... 

  Οι Gorrilaz είναι μια εικονική μπάντα. Δεν υπάρχουν όπως τουλάχιστον υπάρχουν οι υπόλοιπες μπάντες. Τα τέσσερα μέλη που τους απαρτίζουν (2d, Murdoc Niccals, Russel Hobbs, και Noodle) τα 'χει σχεδιάσει ο ίδιος ο Hewlett. 'Οπως επίσης και το στούντιο στο οποίο ηχογραφούν ψηλά στα βουνά του Essex στο ΝΑ Λονδίνο. Δεν υπάρχουν βέβαια βουνά στο Essex. Η μπάντα υπάρχει απλά "όσο της χρειάζεται" ώστε να μπορεί να γράφει μουσική, να παράγει video clip, να κάνει remix και να μπορεί γίνεται remix.

 H ίδια η παρουσία της μπάντας είναι από μόνη της ένα remix της όλης ιδέας "μουσική μπάντα". Όλες οι εικόνες τα logo τα σύμβολα που χρησιμοποι

ούνε είναι παρμένα απο τόσο διαφορετικά πράγματα - την επιστημονική φαντασία, το anime, τα rock video - ενώ παράλληλα η μουσική τους ήταν ένα ατ

ελείωτο cut 'n' paste πιασάρικων μελωδιών, παλιών ταινιών τρόμου, hip-hop beats και οποιοδήποτε άλλο ηχητικό στυλ υπάρχει.

 Είναι οι ίδιοι το ζωντανό πλέον παράδειγμα αυτού που θα παρουσιαστεί παρακάτω στο χώρο της αρχιτεκτονικής.

Θα δούμε επίσης πως ειδικά στο χώρο του animation το remix πλέον είναι το κυρίαρχο "ιδίωμα" με την άνοδο της ψηφιακής τεχνολογίας και του δικτύου (Mtv2 video mods, youtube κτλ...)

MIX/HYPERREALITY

"Off the strip is every city in the world..."

 Με την εισαγωγή της μηχανικής αναπαραγωγής του ήχου άρχισαν να παρατηρούνται ορισμένα φαινόμενα. Ο Edison αρέσκονταν στο να επαναλαμβάνει ότι ο ίδιος είναι σαν ένας φωνόγραφος. Το να ηχογραφείς όντως τη φωνή σου εμπεριέχει ένα οντολογικό ρίσκο καθώς το ηχογραφημένο κομμάτι είναι ένας κλεμμένος ήχος που ξαναγυρνάει στον εαυτό του με τη μορφή μιας σχιζοφρενικής, σχεδόν παραισθησιακής παρουσίας κάποιου άλλου. Ένας ακουστικός καθρέφτης. Τι γίνεται όταν όμως η φωνή σου μπλέκεται με τη φωνή κάποιου άλλου που δεν ήταν παρών στην ηχογράφηση, ενός ηλεκτρονικού οργάνου, ή ακόμη και τη φωνή του ίδιου του μέσου που χρησιμοποιήσες για να την καταγράψεις; Δεν έχουμε άραγε εκεί την πιστή αναπαραγωγή ενός φανταστικού τόπου; 

Ένα αρχιτεκτονικό mash-up που όπως και το μουσικό του αντίστοιχο υπηρετεί τη διασκέδαση και τη κατανάλωση- o χάρτης του Strip είναι για την αρχιτεκτονικη ό,τι ήταν το "As heard on the radio..." για τη ποπ μουσική. H ανακατασκευή σε σμίκρυνση και η συγκέντρωση αποσπασμάτων των πιο δημοφιλών τουριστικών προορισμών για την κατασκευή ενός νέου προορισμού. 

Σε αντίθεση με τα υπόλοιπα θεματικά καζίνο του Las Vegas, το Venetian είναι το μόνο που έχει αναπαράγει το αυθεντικό ιταλικό τοπίο σε ποσοστό 97-100%. Η πιστή αναπαραγωγή της κλίμακας και των αυθεντικών κτηρίων είναι αυτή που τελικά κάνει αυτό το καζίνο να αποκτά ιδιαίτερα αστικό χαρακτήρα σε σχέση  με τα υπόλοιπα. Με την είσοδό στο καζίνο, όλο το [ξηρό, άδειο, άγονο, και άχρωμο] κλίμα της ερήμου που το περικυκλώνει, χάνεται Ο εσωτερικός κόσμος του καζίνου είναι ένα ερμητικά κλειστό περιβάλλον, τελείως ανεξάρτητο απο το εξωτερικό. 

  Αυτή η ρύθμιση του περιβάλλοντος εκτείνεται πέρα απο το υλικά και τα μηχανικά συστήματα. Στους "δρόμους" του καζίνο παρατηρείται μία υβριδική ατμόσφαιρα με αναφορές στην αληθινή αλλά και στη φανταστική Βενετία όπου η Traviata του Verdi μπλέκεται με τις αγορές hi-end προιόντων και συνοδεύεται από τους ήχους ενός ηλεκτρονικού πιάνου. Αποτελεί μία μορφή υπερπραγματικότητας όπως και τα διαφορετικά mix της online χαρτογραφίας. Τι είναι αυτό που βλέπουμε καθώς προσθέτουμε ή αφαιρούμε επίπεδα στο map maker όπως παλαιότερα διαβάζαμε τους ιστορικούς άτλες; Τι ακούμε στο "As heard...";

  Όλα τα παραπάνω παραδείγματα εξηγούν τελικά μερικά βασικά σύγχρονα κοινωνικά φαινόμενα όπως για παράδειγμα, τον καταναλωτισμό. Αν ξαναγυρίσουμε στο παράδειγμα του καζίνο, το οποίο είναι ψεύτικο, ένα πιστό (αναλογικό) αντίγραφο, ένα αυθεντικό και παράλληλα πλαστό περιβάλλον παρατηρούμε ότι έχει τη δυνατότητα  ξεγελάει την ανθρώπινη συνείδηση ώστε να αποκολληθεί από κάθε πραγματικό συναισθηματικό δεσμό και να αναζητήσει την τεχνητή εξομοίωση, μία αλληλουχία αντιγράφων μη υπαρκτών καταστάσεων. Το να χάνεις τα λεφτά σου σε ένα καζίνο γίνεται κομάτι αυτής της εξομοίωσης και τα χρήματα ένα αντικείμενο χωρίς αξία ή πραγματικό αντίκρισμα. Στο να επιτευχθεί αυτό είναι κρίσιμη η δουλειά του αρχιτέκτονα στο να δώσει έμφαση στην πλαστή εμφάνιση, ανιγράφοντας για αυτό το λόγο τα πιο γνωστά κτήρια του κόσμου.

 Καθώς φεύγουμε απο το Las Vegas βλέπουμε πως σχεδόν κάθε μία από όλες τις πόλεις του κόσμου φαίνονται να ακολουθούν σε κάποιο βαθμό την αρχιτεκτονική του Las Vegas. Η εξωτερική επιδερμίδα των κτηρίων κατά μήκος των καναλιών του Άμστερνταμ, ή η Times Square στη Νέα Υόρκη μοιράζονται αυτή την ιλλιγιώδη χρήση του τεχνάσματος ως μορφή προηγμένου τουρισμού. Πέρα απο τις κεντρικές λεωφόρους, αφήνοντας πίσω τη κακογουστιά των επιβλητικών δρόμων της ψευδαίσθησης συναντούμε γειτονιές, υποδομές, κυβερνητικά κτήρια κτλ. Σε πολλούς αυτός ο κόσμος φαίνεται πιο αυθεντικός - oι παλιές γειτονιές, τα πολυκαιρισμένα τούβλινα κτήρια, τα lofts... Μη ξεχνάμε ότι το Las Vegas πήρε τη θέση της πιο δημοφιλούς αμερικανικής πόλης του 20ου αιώνα απο το Σικάγο του 19ου. Και αυτό όμως είναι μια προσομοίωση, εξακολουθεί να είναι ένα παράδειγμα υπερπραγματικότητας. Η διαδικασία της συλλογικής λήθης και οι νουαρ φαντασιώσεις δεν διαφέρουν από τις ψευδαισθήσεις του Strip και οι οποίες δε διαφέρουν με τη σειρά τους απο τις τεχνικές των σπέσιαλ εφέ του μπαρόκ. [...]