hyperindividual

  H κουλτούρα της κινούμενης εικόνας είναι ακόμη σε αναπτυσσόμενο στάδιο και εξακολουθεί συνεχώς να αυξάνει το μέγεθος και τους ορίζοντές της. Υπάρχουν εξάλλου τόσες διαφορετικές μορφές: εικόνες κατεβασμένες από το διαδίκτυο, εικόνες στα PDAs, προφυλάξεις οθόνης, cg animations, OpenGL renderings, μη γραμμικό video είναι μερικές μόνο. Εξακολουθεί να τίθεται το ερώτημα: είναι ο 21ος αιώνας ικανός να χειριστεί αυτόν τον τρόπο επεξεργασίας, διανομής και επανάμιξης της πληροφορίας; Καθώς γράφουμε ένα απλό κείμενο είμαστε ένα κλικ μακριά από ένα κώδικα, έναν ιστιακό χώρο ή  ένα rendering στο Final Cut Pro. Όλα αυτά δεν είναι απλά θεωρίες, τα ζούμε και τα ενσωματώνουμε. O καθένας μπορεί να μπει στο YouTube και να βρει δουλειές δικές του ή αλλων καλλιτεχνών ρεμιξαρισμένες από τελείως διαφορετικούς ανθρώπους να αποτελούν μέρη τελείως διαφορετικών αφηγήσεων από τη δική του. 

  

  H ικανότητα ανάλυσης αυτού του πυκνού ιστού εμπορικών, πολιτικών και καλλιτεχνικών εικόνων μέσα σε ένα ευρύτερο πλαίσιο ξεκινώντας από την παραγωγή μέχρι την κατανάλωση (λογισμικό, hardware, wetware, συσκευές), τα περιβάλλοντα (κινηματογράφος, δημόσια τέχνη, web-based, προβολή, παραγωγική τέχνη), τις κοινότητες (κινηματογραφικά κέντρα, δίκτυα VJ και ιστιακοί τόποι, κέντρα διασκέδασης, φεστιβάλ), το ερμηνευτικό περιβάλλον (μορφωματικό, συλλογικό, ατομικό, χωρικό) δεν είναι απλά βασική αλλά και αναγκαία για να κατανοήσουμε πόσο μορφωματική είναι η κλουλτούρα των Vjs. 

  

  "Home is where my laptop is."  - Bjork

   γράφει ο William Mitchell στο Me++:

  "Now the body/city metaphors have turned concrete and literal...My reach extends indefinitely and interacts with the similarly extended reaches of others to produce a global system of transfer, actuation, sensing, and control. My biological body meshes with the city; the city itself has become not only the domain of my networked cognitive system, but also the spatial and material embodiment of that system"

 

  Αυτή η μεταφορά από τη βιολογία δείχνει τον τρόπο με τον οποίο το σώμα επεκτείνεται σε ένα μεγαλύτερο σύστημα, ένα σώμα που γίνεται όλο και πιο παγκόσμιο. 

Ίσως αυτό είναι το γιατί τόσοι πολλοί VJs χρησιμοποιούν την πόλη ως μεταφορά για την επέκταση του σώματος και ασχολούνται με θέματα και μέσα παγκόσμιας κλίμακας και όχι τόσο προσωπικά όπως έκαναν ορισμένοι video καλλιτέχνες των 70's, 80's και 90's (σύνηθες παράδειγμα οι μακρόσυρτοι δραματικοί μονόλογοι που μεταφέρονταν απλά στην κάμερα). Το ολοένα και μεγαλύτερο ενδιαφέρον των καλλιτεχνών των "ζωντανών" μέσων γύρω από αυτά τα αφαιρετικές και "παγκόσμιες" (με την έννοια του αναγνωρίσιμου από ανθρώπους όλου του κόσμου) εικόνες κτηρίων, γραμμών, σχημάτων κτλ. οφείλεται στο ότι αυτές προσελκύουν μεγαλύτερες μάζες ανθρώπων επεκτείνοντας έτσι το δίκτυο. Οι 242Pilots, o VJ Scott Brown, o VJ Dino Lava, όλοι χρησιμοποιούν εικόνες από πόλεις σε διάφορους βαθμούς αφαίρεσης. Υπερ-άτομα: είναι εκείνοι που έχουν την ικανότητα να υιοθετούν, να επιβιώνουν και να διατηρούνται σε περιβάλλοντα φτιαγμένα από τεράστια ποσά θορύβου, μεταβλητότητας και αστάθειας.

 Realtime Feedback

  Ο VJ ξεκινά εκεί που οι κινηματογραφιστές, οι video artists, οι σχεδιαστές κινούμενων γραφικών ακόμη και οι animators σταματάνε. Όλες οι παραπάνω μέθοδοι είναι σε μεγάλο βαθμό εξαρτημένες από τον χρόνο, το να παραδώσεις ένα τελικό προιόν στον πελάτη. Αφότου παραδωθεί, μπορεί έπειτα να αντιγραφεί επ' άπειρον στο διαδίκτυο, αλλά και αυτό πάλι δεν ικανοποιεί την ανάγκη μας για αυτό το άλλο είδος κοινωνικής συνεργασίας που εισήγαγαν τα rave: μια ζωντανή κοινωνική αλληλεπίδραση παραγόμενη από τα media, τα ναρκωτικά, και άλλα ερεθίσματα τα οποία παρέχουν την αίσθηση ότι ανήκεις - μία φυλή, μία αναγκαία λειτουργία σε έναν όλο και πιο κοινωνικά διχαστικό κόσμο όπου ως "φυλές" εννοούνται κάθε είδους οπισθοδρομικές και δογματικές θρησκευτικές ομάδες και θεσμικά club χωρίς κανένα ίχνος αδέσμευτης και άμορφης δράσης. Να μπορείς δηλαδή να έρθεις σε επαφή με τον άλλο, να τον δεις, και να δεις τελικά τι θα γίνει. Ένα από τα πράγματα που τράβηξαν τους Vj σε όλη αυτή τη κουλτούρα των club ήταν η δυνατότητα να δουν ζωντανά τι δουλεύει πραγματκά και τι όχι βλέποντας τις αντιδράσεις του κόσμου στη δουλειά τους (κάτι το οποίο είναι σχεδόν αδύνατο να γίνει στις γκαλερι). Ένας VJ μπορεί να δει ποιες είναι αυτές οι εικόνες, οι σκηνές και οι ρυθμοί που έχουν θετικό αντίκτυπο στο κοινό. Και επειδή ο VJ είναι δυνατό να αλλάξει πολύ εύκολα πορεία κατά την διάρκεια της performance, μπορεί και να προσαρμοστεί αμέσως στις αντιδράσεις του κόσμου.

 

  Χώρος/Χρόνος και Συνδεσιμότητα

 O χώρος και ο χρόνος είναι ιδιαίτερα σημαντικά στοιχεία στη δουλειά όσων ασχολούνται με τα live media αλλά οι νέοι τρόποι με τους οποίους αυτή η αυξανόμενη ευελιξία εισχωρεί στη σκηνή δεν είναι μια προσπάθεια γέννεσης μιας μελλοντολογικής κοσμοπολίτικης σκηνής, αλλά η νέα ηλεκτρονική δυνατότητα εξομοίωσης ενός φυλετικού τοπίου το οποίο έχει κληρονομήσει πολλά από τα έθιμα που οι πρώτοι φυλετικοί άνθρωποι είχαν βιώσει. Ο χώρος είναι ένα ηλεκτρονικά αποκεντρωμένο δίκτυο (p2p) και ο χρόνος είναι μια επαναλαμβανόμενη λούπα.

  O Marshall McLuhan είχε γράψει σχετικά με αυτά τα έθιμα και το πώς οι διαφορές ανάμεσα στον ορθολογιστή δυτικό και τον μη δυτικο φυλετικο άνθρωπο απορρέουν από τη διαφορά ανάμεσα στον ορθολογικό και τον ακουστικό (ή απτικό) χώρο. Έλεγε πως " ο ακουστικο-απτικός φυλετικός άνθρωπος "μοιράζονταν" το συλλογικό ασυνείδητο, ζούσε σε ένα μαγικό και άρτιο κόσμο που είχε ως πρότυπο τον μύθο και την ιεροτελεστία με θείες και αδιαμφισβήτητες αξίες, εκεί που ο ορθολογιστής, ή οπτικός, άνθρωπος δημιουργεί ένα περιβάλλον αρκετά αποσπασματικό, ατομικιστικό, κατηγορηματικό, λογικό, εξειδικευμένο και εσωστρεφές." Είναι αυτή η φυλετική μυστικιστική παράδοση που ανασταίνεται στην μορφή των drum circles, των DJ battles, των raves, των φεστιβαλ και των άλλων εκδηλώσεων όπου προσωρινές "φυλές" διαμορφώνονται για κάποιο διάστημα για να διαλυθούν με φυσικό τρόπο.

  Ο McLuhan επίσης έγραφε ότι "ο άνθρωπος του φυλετικού κόσμου ζούσε μια πολύπλοκη καλειδοσκοπική ζωή ακριβώς επειδή το αυτί, σε αντίθεση με το μάτι, δε μπορεί να εστιάσει και είναι συναισθητικό παρά αναλυτικό και γραμμικό. Η ομλία είναι μία διατύπωση, ή ακριβέστερα μία εξωτερίκευση όλων των αισθήσεών μας μεμιας· το ακουστικό πεδίο είναι ταυτόχρονο, το οπτικό διαδοχικό. Τα μοντέλα ζωής των αγράμματων ανθρώπων ήταν αυτονόητα, ταυτόχρονα και ασυνεχή, όπως επίσης και κατά πολύ πλουσιότερα απο αυτά του εγγράματου ανθρώπου."

  Αυτή ακριβώς η συναισθησία είναι που χαρακτηρίζει τη μετακίνηση προς ακόμη μεγαλύτερα δίκτυα και χώρους όπου όλες οι αισθήσεις μας συντονίζονται, ενεργοποιούνται.  Το p2p είναι ένας τρόπος πρόσβασης, ή επιτάχυνσης, αυτού του αποκεντρωμένου φυλετικού δικτύου. Τώρα που το λογισμικό και τα εργαλεία που χρησιμοποιούμε είναι όλο και πιο μορφωματικά (modular), τα p2p δίκτυα όπως το BitTorrent ή το DC++ επιτρέπουν την ραγδαία διανομή ταινιών και δεδομένων που μέχρι τώρα αποθηκεύονταν σε φορμάτ όπως το DVD ή το VHS κτλ.. Ακόμη πιο νέα δίκτυα όπως το Open Video Archive για παράδειγμα αποθηκεύουν τα έργα σε μία πιο συγκεντρωτική δομή. Αυτές είναι οι "ηλεκτρονικές φυλές" τις οποίες οι άνθρωποι καλλιεργούν για το συναισθητικό τους περιεχόμενο. Αυτές οι κοινότητες συνήθως αυτο-οργανώνονται και επιτρέπουν την ταχεία διάδοση της πληροφορίας, ενώνοντας (εν δυνάμει) όλους με όλους τους άλλους*. Το κέρδος από αυτά τα συστήματα είναι ότι ο καθένας παίρνει περισσότερα: η διανομή οδηγεί και στην συσσώρευση.