Vjs

242.pilots : a real-time video improvisation ensemble

hc gilje (norway) 

kurt ralske (usa) 

lukasz lysakowski (poland) 

three video artists who perform collaboratively.

using their own custom software, 242.pilots expressively improvise rich,

layered experimental video works in real-time (both as a trio and as soloists). 

improvising as a group, the three artists respond and interact with each other's images

in a subtle and intuitive way. images are layered, contrasted, merged, and transformed.

the degree of interplay and unspoken communication between the artists is akin the best

free jazz ensembles.

the end product is a complex 'visual conversation': a quasi-narrative exploring 

degrees of abstraction; a mesmerizing, immersive journey through diverse landscapes; 

or just raw retinal delight. 

the New York Times praised their work as "a compelling, intruiging alliance of sound and motion".

since their inception in 2001, 242.pilots have performed at museums, galleries and theaters

throughout Europe, Canada, and USA, including the Montreal Museum of Contemporary Art,

Impakt Festival in Utrecht, NL, and Theatre Mercelis in Brussels. 

Pixelcorps (vj Tim Redfern) δεν κανει visuals σε clubs και σε χωρους οπου τα visuals δεν αποδιδουν, αλλα εκει που ο χωρος και το event βοηθουν ωστε τα visuals να συμπληρωνουν αυτο που λειπει απο την θεαση ενος ηλεκτρονικου σχηματος.

Torsten Oetken των Visomat Inc. δηλωνει πως προτιμουν να παρουσιαζουν τα installations σε δημοσιους χωρους η σε clubs, και βιωνουν μεγαλυτερη δημιουργικη ελευθερια με projects οπου η αρχιτεκτονικη του χωρου αποτελει μερος της διαδικασιας (οπως στο Automaton).

Το VJing αναπτυχθηκε κυριως μεσα στους χωρους των clubs και αποτελεσε ενα συγχρονο φαινομενο, που εχει κατηγορηθει ως το τελευταιο στοιχειο που συμπληρωνει το τριπτυχο μαζι με την χορευτικη μουσικη και τα ψυχοτροπα ναρκωτικα (Simon Reynolds, "Energy Flash": "Οι VJs δεν χρειαζοταν να διηγηθουν μια ιστορια, ουτε να βγαζουν καποιο νοημα - δεν γνωριζαν καν αν το κοινο παρακολουθουσε τι προβαλλοταν - το μονο που χρειαζοταν να κανουν ηταν να συμβαλλουν στο "Διονυσιακο γλεντι").

Στην δεκαετια του 60 η εξελιξη των light shows επαιξε σημαντικο ρολο (πρωτα στην Αμερικη) στις συναυλιες και στα happenings με ψυχεδελικη μουσικη. Πριν την εποχη των υπολογιστων αυτες οι παραστασεις ηταν πιο δυσκινητες και τυχαιες. Χρησιμοποιουνταν πολλοι προτζεκτορες, χρωματα και μπογιες που ανακατευονταν με νερο, γινοταν επεξεργασια φωτογραφιων με χημικα, και τα αποτελεσματα ηταν καλειδοσκοπικα και παραισθησιακα. Αρχισαν να λαμβανουν αναγνωριση διαφορες ομαδες τετοιων παραστασεων, στη Νεα Υορκη και το Σαν Φρανσισκο, οπως οι "Brotherhood of Light", "the Light Sound Dimension", "Joshua Light show" κ.α. Στην Αγγλια υπηρξε μια παραλληλη αναπτυξη της κουλτουρας αυτης, με χαρακτηριστικο παραδειγμα το club UFO. O Barry Miles περιγραφει την σκηνη στο βιβλιο του "In the 1960s" : "Ο Mark Boyle ηλεγχε το βασικοτερο μερος του light show, ο οποιος οργανωνε light shows απο το 1963. Τα εικαστικα του shows ειχαν θεματα οπως τα υγρα του σωματος, οπου χρησιμοποιουσε σαλιο, αιμα, σπερμα, και ουρα, η ακομα και χολη. Ο Boyle θεωρειται ο πατερας της light show σκηνης στην Αγγλια."

Η Chrissie Isles στο δοκιμιο της "liquid dreams" που εκδοθηκε στον καταλογο της εκθεσης "Summer of Love: Art of the Phychedelic Era" του Tate Liverpool, περιγραφει την light show σκηνη της Αγγλιας και αναφερει οτι σε  παραστασεις οπως "Five Acre Lights" του Jack Braceland, "the Amoeba Lightshow", "Krishna Lights" η "Crystalleum Lightshow", χρησιμοποιουνταν Rank Tutor προτζεκτορες, πανω στους οποιους συνεδεαν εναν γυαλινο κοιλο καντραν, μεσα στο οποιο εριχναν λαδι και το ζεσταιναν μεχρι να βρασει, ενω παραλληλα στρεφομενοι τροχοι με χρωμα τοποθετουνταν μπροστα απο τον φακο, χρωματιζοντας το λαδι καθως κυλουσε μεσα στο γυαλι. Στο Αmoeba Lightshow υπηρχε τοποθετημενο χρωματιστο μελανι αναμεσα απο τις διαφανειες, το οποιο ζεσταινοταν και εβραζε, ενω στο Crystalleum Lightshow προσεθεταν αποσπασματα απο ταινιες, οπως το φιλμ "Girl on a Motorcycle" του Jack Cardiff.

Tο VJing είναι μία μορφή τέχνης νέας τεχνολογίας- χωρίς τους φορητούς υπολογιστές,δεν υπάρχουν VJs. Στις μέρες μας το sampling είναι μία συνήθης διαδικασία˙ το κολάζ εικόνων, ήχου και κειμένου είμαι κάτι κοινότοπο και οποιοσδήποτε μπορεί να το κάνει. Στην μουσική αυτό έχει οδηγήσει σε μία ολόκληρη κουλτούρα ηχητικής αρπαγής. Ολόκληροι δίσκοι δημιουργούνται εξ ολοκλήρου από κομμάτια άλλων δίσκων (ντραμς, κιθάρες, φωνητικά). Στην δημιουργία εικόνων ακολουθείται το ίδιο σύστημα: στην ψηφιακή πραγματικότητα, έχουμε καταλήξει σε μία κουλτούρα που τρέφεται από τον ίδιο της τον εαυτό.

Ο ψηφιακός καλλιτέχνης είναι στην πραγματικότητα ένας μοντέρ. Μπορεί να παράγει ένα τεράστιο σύνολο εικόνων, και η μόνη ικανότητα που χρειάζεται είναι να μπορεί να ξεχωρίσει ποιό είναι καλό, ποιό πρέπει να κρατήσει και ποιό να αγνοήσει. Αυτή είναι η τέχνη του μοντάζ, ακριβώς όπως και η τέχνη του VJing. Αντίθετα όμως από τη συνηθισμένη διαδικασία του μοντάζ, η οποία γίνεται σε απομόνωση και ιδιωτικότητα, οι vjs συχνά πρέπει να μοντάρουν το υλικό τους ζωντανά, μπροστά σε κοινό. Αυτός είναι ένας από τους παράγοντες που κάνουν το μοντάζ συναρπαστικό και για το κοινό και για τον καλλιτέχνη.

Στην σύγχρονη τέχνη του vjing, η μίξη των σαμπλαρισμένων εικόνων και των εικόνων που παράγονται από τους ίδιους τους καλλιτέχνες αποτελεί ρουτίνα. Οι Bauhouse VJs του Βερολίνου, είναι ένα τυπικό παράδειγμα: δουλεύουν με "πραγματικές εικόνες", σε επεξεργασμένες μορφές. Συλλέγουν εικόνες από την τηλεόραση, από ταινίες, από διαφημίσεις, βιντεοσκοπούν δικό τους υλικό, ή δημιουργούν γραφικά. Όμως δεν χρησιμοποιούν όλοι σαμπλαρισμένες εικόνες, καθώς μπαίνουν εμπόδια από τους νόμους για τα πνευματικά δικαιώματα, και οδηγούνται στο να παράγουν οι ίδιοι το υλικό το οποίο προβάλουν.

Ένα χαρακτηριστικό του VJ είναι η ελευθερία που έχουν οι καλλιτέχνες λόγω έλλειψης διαφημιστικής σκοπιμότητας. Αυτήν την ελευθερία σπάνια την συναντάμε στον τομέα της κινούμενης εικόνας και του βίντεο.

Το VJing εξελίσσεται γρήγορα και εξαπλώνεται παγκοσμίως, καθώς δεν συναντά εμπόδια από την γλώσσα και την κουλτούρα κάθε χώρας. Όσο βελτιώνεται η τεχνολογία, τόσο ευρύτερο γίνεται το φάσμα δυνατοτήτων που μπορεί να προσφέρει το VJ. Με το DVD οι καλλιτέχνες μπορούν να παράγουν έργα ωστε να προβάλλονται μέσα στο σπίτι ή ακόμα και σε κινητά, βίντεοπαιχνίδια και mp3 players. Η πρόκληση που αντιμετωπίζουν οι VJs, με την εμφάνιση του DVD και την ολοένα αυξανόμενη προβολή από την τηλεόραση της οπτικοακουστικής τέχνης, είναι η εύρεση νέων τρόπων προβολής, όπως τα ολογράμματα ή η ενσωμάτωση ηλεκτρονικών συσκευών για οικιακή πρακτική.