Αρκετές φορές ονομάζεται ανακύκλωση δηλαδή κάτι που έχει να κάνει με απορρήματα άχρηστα και πλέον μη λειτουργικά αντικείμενα. Άλλες φορές όμως είναι ο μόνος τρόπος να κρατηθούν ζωντανά τα κτήρια.
Στο βιβλίο του "How buildings learn: what happens after they're built" και κυρίως στην ομώνυμη σειρά ντοκυμανταίρ του BBC βλέπουμε μία σειρά από παραδείγματα κτηρίων τα οποία είτε άλλαξαν χρήσεις, είτε μεταλλάχθηκαν με τη προσθήκη νέων μερών ώστε να μπορέσουν να ανταποκριθούν στις νέες ανάγκες που δημιούργησε η χρήση τους μέσα στον χρόνο. Ο Frank Duffy ο οποίος είχε πρωτο-χρησιμοποιήσει τον όρο των ¨αποκομμένων επιπέδων" (shearing layers) τόνισε πως αυτό που ονομάζουμε κτήριο στην πραγματικότητα δεν υπάρχει και πως η ορθή αντίληψη για ένα κτήριο είναι ότι αποτελείται από τα διαφορετικά επίπεδα μακροζωίας των κτιστών του μερών.
Τα διαφορετικά επίπεδα μαζί με τους χρόνους τους είναι τα εξής:
το οικόπεδο (αιώνιο)
ο σκελετός, το κυρίως "κτήριο" (30-300 χρ.)
η επιδερμίδα (20 χρ.)
οι υπηρεσίες: θέρμανση, αερισμός, ασανσέρ (7-15 χρ.)
η εσωτερική διαρρύθμιση: ταβάνια, τοίχοι, δάπεδα, πόρτες (3χρ. +) και
τα πράγματα (μέρα - μήνα)