Επανάληψη
Στον ιερό ναό του Ise, στην Ιαπωνία, κάθε εικοσαετία, λαμβάνει χώρα η τελετή του "shikinen sengu". Κατά τη διάρκεια της ιεροτελεστίας τα ξύλινα ιερά κτίσματα καταστρέφονται και ξαναχτίζονται από την αρχή ενώ παράλληλα καθαγιάζονται και αφιερώνονται ξανά στην λατρευόμενη θεότητα. Το έθιμο ξεκίνησε τον 7ο αιώνα και συνεχίζεται ακόμη πάνω ακριβώς στα ίδια σχέδια έτσι ώστε τα κτήρια να παραμένουν αρχαία και σύγχρονα ταυτόχρονα. Το κοινό μπορεί να πλησιάσει το κεντρικό ιερό μία φορά κάθε είκοσι χρόνια στη τελετή του αγιασμού. Στο ιερό αυτό πιστεύεται οτι φυλάσσεται και το ένα απο τα τρία αυτοκρατορικά εμβλήματα της Ιαπωνίας, o ιερός καθρέπτης "Yata no Kagami".
Eίναι μία σπάνια ευκαιρία να κατανοήσει κανείς την τελετουργικότητα του ιερού και αυτή η αίσθηση της επανάληψης κάνει την όλη διαδικασία να παρουσιάζεται σαν ένα σημείο στίξης, ένα κόμμα μέσα σε μια πολύ μακριά πρόταση. Στην ουσία, η αρχιτεκτονική του είναι μια ατελείωτη κατάθεση, μία πρόταση χωρίς τέλος, εκτός ίσως από τη στιγμή που τα άτομα που κατέχουν τον κώδικα πάψουν να υπάρχουν. Το κτήριο δομείται πάνω σε κανόνες ριζωμένους στις ιεροτελεστίες των μοναχών που το ανακατασκευάζουν. Χρησιμοποιούν τη μίμηση ως βασική μεθοδο- και έτσι, ρέουν, κυλούν. Ο Goethe το είχε δηλώσει στην περίφημη ρήση του πως η αρχιτεκτονική δεν είναι τίποτα άλλο παρά παγωμενη μουσική. Ας υποθέσουμε πως αντιστρέφουμε τους όρους της πρότασης και λέμε πως η μουσική είναι αρχιτεκτονική σε υγρή κατάσταση... Στον σχεδιασμό του ναού του Ise χρησιμοποιούνται υλικά τα οποία, όπως και οι αλγόριθμοι, είναι αόρατα και το κτήριο αυτό, φτιαγμένο από προσευχές και δεήσεις, έχει καταφέρει κάτι το οποίο δεν έχουν καταφέρει ούτε οι βράχοι των Νησιών του Πάσχα, ούτε οι πυραμίδες της Αιγύπτου και της Ν. Αμερικής ούτε ακόμη και το Stonehedge: ο ναός συντέλεσε στην διαβίωση της κουλτούρας του μέσα από την επανάληψη. Και αυτό το ίδιο πράγμα βλέπουμε να συμβαίνει και με τους Dj's στις μέρες μας.
To αόρατο παιχνίδι της μουσικής και του χρόνου βελτιώνει τον τρόπο με τον οποίο απορροφoύμε τα τεράστια ποσά πληροφορίας που μας διαπερνούν κάθε μέρα, κάθε στιγμή, στο ψηφιακό παρών. Αυτό που βγαίνει από τα ακουστικά του iPod είναι η απλή ερώτηση "μπορείς να φτιάξεις το δικό σου mix;" ή εν τέλει "ποια είναι η δική σου εικόνα του ψηφιακού κόσμου;" ο τρόπος με τον οποίο αναδιανέμουμε την συσσωρευμένη πληροφορία και την παρουσιαζουμε στον κόσμο. Η απάντηση λοιπόν δεν δείχνει μόνο τον τρόπο με τον οποίο βλέπουμε τον κόσμο αλλά και το πώς επιθυμούμε να δούμε τον κόσμο, αποτελεί δηλαδή ένα τρόπο για το πώς κατασκευάζουμε το νόημα σε ένα κόσμο που γίνεται όλο και πιο αποσπασματικός μέρα με τη μέρα.
Ξαναγυρνώντας στον καθρέφτη, μπορούμε να αναρωτηθούμε, κοιτώντας τον εαυτό μας απέναντί του, αλλά με προσοχή να μην διαγράψουμε τελείως τον εαυτό μας: "ποιος είναι αυτός που μιλάει μεσα απο σένα;"